Το «Φωνή τζιαι χώμα» για μένα δεν ήταν απλά μια παραγωγή. Ήταν μια ανάγκη.
Ανάγκη να ακουστούν ιστορίες που κουβαλούν αυτόν τον τόπο. Να δοθεί χώρος σε φωνές που δεν μιλούν αλλά υπάρχουν, επιμένουν και ζητούν να συναντηθούν.
Ζούμε σε έναν τόπο που έχει μάθει να θυμάται με μισή καρδιά.
Και πολλές φορές, να φοβάται να ακούσει τον άλλον.
Αυτό το έργο γεννήθηκε ακριβώς εκεί.
Η έρευνα των χαρακτήρων που αφορούν την παράσταση κράτησε περίπου έξι μήνες. Μέσα σε αυτούς τους μήνες ταξίδεψα, συνάντησα και συνομίλησα με ανθρώπους που κουβαλούν μνήμες, ιστορίες και αλήθειες αυτού του τόπου. Κάποιοι από αυτούς δεν πρόλαβαν να δουν την παράσταση. Κι αυτό κάνει την ανάγκη να ειπωθούν αυτές οι ιστορίες ακόμα πιο βαθιά, ακόμα πιο προσωπική.
Καλλιτεχνικά, επιλέξαμε μια διαχρονική, λιτή προσέγγιση.
Με έμφαση στον λόγο, στη μουσική και στην παρουσία του σώματος. Χωρίς υπερβολές. Χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από εντυπωσιασμούς.
Μέσα από γυναικείες αφηγήσεις, μέσα από μνήμη, μέσα από προσωπικά βιώματα, προσπαθούμε να αγγίξουμε κάτι πολύ απλό αλλά και πολύ δύσκολο:
την ανθρώπινη εμπειρία πέρα από τα σύνορα που μας έμαθαν να βλέπουμε.
Δεν είναι ένα έργο που δίνει απαντήσεις.
Ούτε ένα έργο που παίρνει θέση με τον εύκολο τρόπο.
Είναι ένας χώρος συνάντησης.
Ένας χώρος όπου Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι μπορούν ,έστω για λίγο ,να σταθούν στο ίδιο έδαφος. Να ακούσουν. Να νιώσουν. Να αναγνωρίσουν.
Και ίσως έτσι, να δουν ο ένας τον άλλον αλλιώς.
Γιατί αυτό που λέγεται, είναι ήδη αρκετά δυνατό.
Για μένα προσωπικά, το «Φωνή τζιαι χώμα» είναι και κάτι ακόμα:
ένα ρίσκο.
Ρίσκο καλλιτεχνικό, ρίσκο ανθρώπινο, ρίσκο παραγωγικό.
Αλλά είναι από αυτά τα ρίσκα που αξίζει να πάρεις.
Γιατί αν δεν δημιουργήσουμε εμείς τους χώρους συνάντησης που θέλουμε να δούμε, τότε απλά περιμένουμε να υπάρξουν.
Και εγώ δεν θέλω να περιμένω.
Andrew Andreou (Punch)
